งานบุญ แต่..คนบาป

วันนี้ไปงานบวชหลวงพี่มา..งานบุญ

แต่ทรายเป็นคนบาป
ตอนแรกก็คิดว่าจะไปดีมั้ย

กลัวว่าไปแล้วจะห้ามความคิดตัวเองไม่ได้
กลัวจะไปทำให้งานบุญเขาไม่ได้บุญเต็มที่

มีรอยด่างๆ ดำๆ เพราะเราไปร่วมงาน
อีกอย่างหลวงพี่ท่านก็ไม่ได้มาเชิญ

แค่บอกไว้ที่หัวเอ็มเฉยๆ ไป ไม่ไปก็ไม่มีผล
แต่ก่อนวันงาน หลวงพี่ท่านเข้ามาบอก

ในเอ็ม ก็เลยตัดสินใจไป

อย่างน้อยๆก็งานบุญ
ไปอโหสิ และก็อนุโมทนาบุญ

ต่อสิ่งที่ทำไว้ต่อกัน...

แต่...

แต่เหมือนมันไม่ใช่ มันเหมือนทรายเป็นคนบาปที่เข้าไปอยู่ในงาน
เหมือนเป็นคนที่น่ารังเกียจ

เหมือนคนที่มีชื่ออยู่ในลิสต์ว่าไม่อยากให้มาร่วมงาน
อื้มมม..ทรายคิดผิดจริงๆ
ไม่รู้ว่าไปแล้วได้อะไร ไปแล้วไม่ได้บุญ กลับกลายเป็นคนบาป
เวลาที่มันผ่านมาเกือบห้าปี มันไม่ได้ทำให้ความผิดทรายลดน้อยลงเลย
ดูเหมือนว่ามันจะเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ
ทั้งๆที่ตอนนี้คนที่เจ็บปวดมีทรายแค่คนเดียว
มีทรายแค่คนเดียวที่ต้องทนอยู่แบบนี้ ไม่เคยมีความสุขเลยซักวัน
ทำไมเหรอ ห้าปีมันยังน้อยไปใช่มั้ยกับความผิดของทราย
ทำไมถึงไม่ยอมปล่อยทรายไปกับเวลาที่มันผ่านไปทุกวันๆ
วันนี้กับเมื่อห้าปีที่แล้ว มันไม่ต่างกันเลย
ทรายเคยร้องไห้ยังไง ทรายก็ยังคงร้องไห้อยู่อย่างนั้น
ทรายผิด..ผิดมากจนไม่มีวันให้อภัยกันเลยใช่มั้ย
ห้าปีที่ผ่านมา ทรายมีความสุข แต่พวกคุณมีความทุกข์ใช่มั้ย?
คิดว่าเป็นแบบนั้นใช่มั้ย ต่อให้มันนานแค่ไหน

ทรายก็ไม่เคยลืมมันได้เลย
วันนั้นความเจ็บปวดเป็นยังไง วันนี้มันก็ยังชัดเจน

ไม่หายไปไหนเลยซักนิด
เหมือนเป็นเงาที่คอยติดตามทรายอยู่ตลอดเวลา
พอถึงเวลามันก็จะออกมาทำให้ทรายเจ็บหัวใจได้ทุกครั้ง
ทรายแค่ไม่เข้าใจว่า..มันยังไม่สาสมใช่มั้ย
ใช่!!! ทรายมันเลว ทำร้ายเขาก่อน

แล้วทรายไม่เจ็บปวดเลยใช่มั้ย?
ทรายไม่ได้เจ็บปวดอยู่คนเดียว

แม่ทรายก็เสียใจที่เห็นทรายเป็นแบบนั้น
เห็นทรายร้องไห้ ได้ยินเสียงลูกคร่ำครวญอยู่ทุกวัน

ทรายทำให้แม่เจ็บ
ทรายรู้ตัวว่าทรายทำผิด ทุกคนก็ลงโทษทรายอยู่นี่ไง
ยิ่งนานแทนที่ความเจ็บปวดนั้นมันจะจางหาย แต่มันกลับเจ็บกว่าเดิม
ตอกย้ำให้รู้ว่าไม่มีวันที่จะลืมมัน

และหลุดพ้นจากความรู้สึกผิดนั้นได้เลย
ไม่มีวันเลยที่ทรายจะปลดปล่อยให้ตัวเองได้มีความสุขจริงๆซะที
ทรายก็เหนื่อย มันยุติธรรมกับทรายแล้วใช่มั้ย
ทุกสิ่งทุกอย่างทรายเป็นคนเลือกเอง ทรายเลือกที่จะร้องไห้เอง
ทรายเลือกที่จะอ่อนแอเอง ไม่เกี่ยวกับใครเลย ทรายมันบาปเอง
ขอโทษนะ..ขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง

ขอโทษโฟม ขอโทษแม่ ขอโทษพ่อ
ขอโทษทั้งที่มันผ่านๆมา ขอโทษเรื่องเมื่อวาน ทรายทำใจไม่ได้จริงๆ
ทรายไม่รู้ว่าแม่คิดอะไรอยู่

ทรายไม่อาจคิดว่าแม่จงใจจะพูดตรงๆหน้าทราย
เพราะถ้าทรายคิดไปเอง ทรายก็จะบาปอีก ทรายต้องยอมรับล่ะนะ
ว่าทรายทำให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนั้นเอง
ทรายไม่อาจเปลี่ยนให้แม่กลับมาเอ็นดูทรายเหมือนเดิม
แต่ขอแค่ไม่ตอกย้ำทรายได้มั้ย แม่ไม่ต้องเป็นกังวลว่าทรายจะกลับไป
กลับไปทำให้ลูกชายแม่เสียใจอีก ทรายผิดเอง ทรายผิดเองทุกอย่าง
ทรายไม่เคยมีความสุขเลย ไม่ว่ายังไงมันก็ยังทำให้ทรายเสียใจอยู่
แม่ไม่ต้องกังวลไป ยังไงทรายก็ต้องได้รับโทษอย่างสาสม
ขอแค่อย่าทำแบบนี้กับทรายอีก อย่าเกลียดทราย

อย่ามองทรายด้วยสายตาแบบนั้น
สายตาที่บ่งบอกว่าไม่มีวันให้อภัย..ทรายเสียใจจริงๆ
ทรายทำอะไรได้ไม่มากไปกว่านี้แล้ว

มาจนถึงวันนี้ ทุกวันที่ผ่านมา คิดว่าเราลืมมันไปหมดแล้ว
แต่จริงๆมันไม่ใช่เลย ไม่เคยลืมเลยซักนิด

เพียงแค่มันนอนตกตะกอน
อยู่ในก้นบึ้งของจิตใจ ไม่มีใครรู้ มีแค่ตัวเราที่ยังรับรู้
และยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่ตลอดเวลาที่มันขุ่นขึ้นมา..
ยิ่งนานยิ่งชัดเจน ลบมันไม่ได้เลยจริงๆ

ไม่มีคำจำกัดความอะไรที่ชัดเจน ได้แต่พูดจาพร่ำเพ้อ เวิ่นเว้อไปแบบนี้
เพราะมันไม่รู้ว่าความรู้สึกไหน ต่อใคร มันหนักกว่ากัน
เจ็บเพราะไม่มีอะไรเหมือนเดิม และไม่มีวันเหมือนเดิม
เจ็บเพราะสภาพแวดล้อม ผู้คนรอบกาย
เจ็บเพราะจิตใจตัวเองที่อ่อนแอ ไม่เข้มแข็ง
หรือความสงสารตัวเองกับระยะเวลาที่ผ่านมา
ไม่รู้..ไม่รู้เลยว่าอะไรมันมากกว่ากัน..
แต่ที่รู้คือ..ไม่มีความสุขเลย ยามที่ยิ้มก็ต้องยิ้มอย่างเสแสร้ง
ยิ้มทั้งที่ข้างในมันร้าวระบมไปหมดแล้ว
ร้องจนไม่มีน้ำตา..บาปนี้มันคงยังไม่หมดไปง่ายๆสินะ

พยายามคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ

ไม่จำเป็นต้องเก็บมาคิดให้ตัวเองเจ็บปวด
แต่ไม่รู้ว่าทำไมไอ้เรื่องไร้สาระเรื่องนี้ มันถึงรบกวนทรายมาได้ถึงสี่ห้าปี
ไม่ได้เจ็บปวดทุกวัน ไม่ได้ออกรบกวนทรายทุกวัน แต่มันรู้สึกถึงทุกวัน
ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีแล้ว..เพิ่งได้สัมผัสชัดๆ เน้นๆอีกครั้งก็วันนี้เอง
ความรู้สึกเมื่อตอนอยู่ ม.6 ชัดเจน เหมือนเดินกลับไปวันนั้น
น่าสมเพชจริงๆ..

“สุดท้ายก็มีแค่เราที่เจ็บปวดอยู่คนเดียว”

ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ช่างเป็นประโยคที่ใช้ได้ตลอดกาลจริงๆ หึหึ

จำทำไม?

อยู่ตรงนี้ ทุกครั้งที่นอนเดียวดาย

แค่หลับตาก่อนนอนครั้งใด ยังเห็นเธออยู่

เธอยังไม่ลบเลือนไป จากวันนั้น วันนี้ฉันไม่มีใคร

เก็บอาการซ่อนความเสียใจ ยังรักเธออยู่อีกนานไหม

รู้ทั้งรู้ว่ารักเธอคงไม่ย้อนมา

รู้ทั้งรู้ต้องใช้เวลาเพื่อลืมเธอ เข้าใจ

แต่ทำไมๆ ต้องจำ เมื่อเธอไม่คิดจริงใจ

ทำไมๆ ความรักที่เธอนั้นลืมต้องเก็บมาคิดฟูมฟาย

อะไรๆ ยังย้อนเข้ามา ทุกช่วงเวลา

นั้นยังไม่เคยจางหาย วันที่ฉันมีเธอ

ไม่ว่าเวลาจะนานเท่าไร ฉันลืมไม่ได้จริงๆ

รู้ทั้งรู้ว่ารักเธอคงไม่ย้อนมา

รู้ทั้งรู้ต้องใช้เวลาเพื่อลืมเธอ เข้าใจ..

คนที่รักจริงจัง จะรักเพียงเธอทั้งหมดใจ ฉันลืมไม่ได้จริงๆ

ใช่ ทรายลืมไม่ได้จริงๆ...